کوچه

گریه ی اسمان  

     صبح اول زمستان

آسمان پرستاره

مگر دردی نداره

از سر شب تا به صبح

تمام شان بیداره

چادر آبی اسمان

دایم روشن بمانه

بیا نوشته کنیم

شعرای کودکانه

به دیوارو دروازه

تا همیشه بمانه  

آه

ازین آزار خسته ام

من که

پوست و گوشتم

         ودیگر چیزی نه

مردم نا به هنگام

                        به جانم می افتند

آه از مرگ خسته ام

در زیر ابر خودم پنهانم

از سایه ی مرگ چتر گرفته ام

تو

روشنی ات را در شب نشان بده

                          شب پرک منم.

* پرهام موشک من خواهر زاده ام

واین شعرهم برای پرهام قند تقدیم . خاله جانت فرشته

پیشوگک نازدانه

به دیوار همسا یه

مره کده دیوانه

ده بیرون و ده خانه

چوپان بچه

چوپان بچه میده

                     میده

 راه میره

چوپ بدست روی کوه

        بالا میره

ناگهان لشکر گرگا

                 که رسید

رمه را رانده چراهگاه

                        میره

غچی گک

غچی گک نازدانه

روی شاخچه می خانه

ازدرختای خانه

بچه ها می پرانه

غچی گک آبی مه

چیقه زیبا می خانه

زاغچه های دیوانه

شیشته شکار نمایه

غچی آبی مه

پران، پران می آیه

ازترس زاغچه ی سیاه

میدوه سوی خانه

شب به پشت تخت مه

آرام، آرام می خانه .

پاتو ! *

* پاتو _ نام دخترکی ست در رومان گلیم باف

که با بابر نقش مرکزی را دارند .

_ این شعر را بعد از تمام کردن رومان دوست داشتنی گلیم باف

سروده ام . واز نویسنده ی بزرگ تقی واحدی سپاس

که چنین رومانی را با درون مایه ی خیلی هم عالی نبشته .