کوچه
شعرهای فرشته ارژنگ
در کجا ام من ؟ در خط خطک دفتر چه ات ؟ یا آن رنگ های تیره ی قلم ات ؟ پنهان نیستم از کسی ! ترس؟ آه گم شده ام من و کسی مرا ندیده؟ صدایم بزن شاید از عمق روح ات کسی پاسخ بدهد وای آن منم. آسمان پرستاره مگر دردی نداره از سر شب تا به صبح تمام شان بیداره چادر آبی اسمان دایم روشن بمانه بیا نوشته کنیم شعرای کودکانه به دیوارو دروازه تا همیشه بمانه آه ازین آزار خسته ام من که پوست و گوشتم ودیگر چیزی نه مردم نا به هنگام به جانم می افتند آه از مرگ خسته ام در زیر ابر خودم پنهانم از سایه ی مرگ چتر گرفته ام تو روشنی ات را در شب نشان بده شب پرک منم. ازراه مکتب و خانه بیا گلی گرفته از باغچه بیا و پنسل های رنگی ات را گرفته با چند کتابچه بیا ننه و بابا جان را « پرهام» * گرفته به خانه ی خاله بیا بخرد خاله ات اسپک چوبی و تو بالاشده تا خانه بیا * واین شعرهم برای پرهام قند تقدیم . خاله جانت فرشته پیشوگک نازدانه به دیوار همسا یه مره کده دیوانه ده بیرون و ده خانه بره گک رفیقکم می روه یکتا بره می خره بره گک نازنازیم روی دشت ها می چره گرگکا که گشنه شد پشت بریم می دوه چوب بدست کاکاجان سوی گرگا میروه بره را که نجات داد کاکا خوشحال می شوه شب به وقت نان خوردن گوشتای اوره می جوه اشک ازلای مژگانم قطره، قطره می چکه چوپان بچه چوپان بچه میده میده راه میره چوپ بدست روی کوه بالا میره ناگهان لشکر گرگا که رسید رمه را رانده چراهگاه میره غچی گک غچی گک نازدانه روی شاخچه می خانه ازدرختای خانه بچه ها می پرانه غچی گک آبی مه چیقه زیبا می خانه زاغچه های دیوانه شیشته شکار نمایه غچی آبی مه پران، پران می آیه ازترس زاغچه ی سیاه میدوه سوی خانه شب به پشت تخت مه آرام، آرام می خانه . گلیم باف گلیم بباف گلیم بباف شانه بزن گلیم بباف پاتو برگ چنار بچی دانه ، دانه انار بچی ده لای تار سرخ و سیاه حرف نام نگار بچی *** به مهریی خانه ببی غُرس طیاره ببی با غچی ها تو پر بزن ملکای دیگه چکر بزن ——————————— * که با بابر نقش مرکزی را دارند _ سروده ام که چنین رومانی را با درون مایه ی خیلی هم عالی نبشته
صبح بهاران رسید
دیدار یاران رسید
زمزمه بقه ها
چک چک باران رسید
یک لباس را تر کردم
به اسمان پر کردم
به مثل شب پره ها
اهنگ شهر کردم
دست به دست دلبر جان
یک سفر هفت سین چیدم
پرده خانه تا شد
آغوشش سویم وا شد
دورا دورش پیچیدم
پیرن سبز پوشیدم
تک تک دروازه شد
از خواب خوش پریدم
| Design By : Night Skin |
کاغذهستی برای ماندن حک شد و بر گلی نشستم تا لبخندم را
روی شبنمی ببینم و از پس گام هام روی دل هر کس لیلا شدم
لالایی های مادرم روی دلم برای فریاد های پسین ام سبزمانده بود
تا اینکه شبی باتک تک دست های بلورین فرنود عزیز برای فریاد شدن
برگ و بال گستراند و پرپرواز بست و سرشار از رنگینای شعروترانه شدم
